Droomreis na succesvolle behandeling van papillaire schildklierkanker
In augustus 2019 kreeg de 23-jarige studente bewegingswetenschappen Caroline de diagnose papillaire schildklierkanker. Haar wereld stortte in. Na een succesvolle medische behandeling, besloot ze een jaar later om extra te gaan genieten van het leven en een grote droom waar te maken. Een anderhalf jaar durende reis tot aan de grens van China met vriend Jordy en hond Saar in een opgeknapte camper werd een bijzonder hoogtepunt in haar leven.
Het gaat heel goed met de inmiddels 28-jarige Caroline, maar in augustus 2019 was dat heel anders. ‘Na zo’n heftige diagnose zit je in een soort achtbaan Ik had geen idee wat me te wachten stond. Alles was onzeker. Wat gaat er gebeuren? Wat voor behandeling staat me te wachten? Kan ik wel verder met mijn studie? Word ik wel weer beter? Ik las veel verhalen over mensen die niet meer fulltime konden werken na schildklierkanker. Ik vroeg me af: hoe moet het verder met mijn leven?’
Ze nam een tussenjaar van haar studie bewegingswetenschappen om te werken aan haar genezing. De helft van haar schildklier werd in september 2019 verwijderd in het Vlietland ziekenhuis en tijdens een tweede operatie in oktober werd de andere helft weggehaald. In december kreeg ze een nabehandeling met radioactief jodium. ‘Daarvoor mocht ik een maandlang geen schildkliermedicatie omdat het jodium in de schildkliercellen zo laag mogelijk moet zijn voor een effectieve behandeling.’ De schildkliercellen nemen het radioactieve jodium dan maximaal op en sterven dan af. ‘De periode zonder schildkliermedicatie was niet fijn. Ik was constant moe en ik kreeg ook een hele bolle toet. En de periode daarna was ook zwaar. We moesten de medicatie weer helemaal opnieuw instellen.’
Gelukkig ging Caroline zich daarna langzaam beter voelen. Ze krijgt tijdens haar behandeling veel steun van Jordy, haar ouders en vrienden en vriendinnen. Ook haar hond Saar is een enorme steun. ‘Saar was er altijd en bood troost en liefde, daar heb ik veel aan gehad. Ook moest ik haar elke dag natuurlijk een paar keer uitlaten, daardoor kwam ik veel buiten en had ik beweging. Dat heeft me ook heel goed gedaan. Ik heb altijd positief in het hele proces gestaan, altijd gekeken naar wat wél kon, maar soms was het wel pittig.’ Na een jaar hervat Caroline haar studie en haalt haar masters degree. Daarna kwam het grote besef. ‘Door mijn ziekte werd ik met mijn neus op de feiten gedrukt: ik moet extra gaan genieten van het leven. Jordy en ik zijn allebei reislustige types en wilden altijd nog een keer samen een gave reis maken. We besloten dat dit het moment was.’
Krakkemikkige camper
Caroline en haar vriend kochten een heel oud, krakkemikkig camperbusje dat ze samen helemaal opknapten. Familie en vrienden vroegen zich af: ‘Waar beginnen ze aan?’ ‘Het was een soort wrak, maar na flink klussen was het een hele toffe camper met een keukentje, bedden en zelfs zonnepanelen op het dak.’ Dat Jordy bouwkunde heeft gestudeerd kwam daarbij heel goed van pas. Het reisplan was heel ambitieus: eindbestemming Mongolië, een land in centraal en oost Azië dat tussen Rusland en China ligt. De familie vond het een goed idee als Caroline, Jordy en Saar in Europa begonnen om de camper uit te testen. ‘We zijn naar Zweden geweest en toen het daar te koud werd, naar Italië afgezakt. Later zijn we met de boot overgestoken naar Albanië.’
Now or never
‘Na Albanië zijn we naar huis gereden om de wintersportspullen op te halen en naar Oostenrijk te vertrekken. Tijdens het skiseizoen runden Caroline en Jordy een chalet en bezorgden vele gasten een zorgeloze vakantie. ‘We maakten het ontbijt en het diner en in de middag gingen we heerlijk de piste op.’ In het voorjaar zetten ze hun reis voort in Turkije, waar ze lang twijfelden over het vervolg van hun trip. ‘We moesten een stuk door Rusland, maar dat was wel spannend omdat Rusland inmiddels in oorlog was met Oekraïne.’
Het was ‘now or never’ besluiten ze en reizen toch door naar Georgië en via Kazachstan bereikten ze de grens van China. De enorme reis van tussen de 40.000 en 50.000 kilometer verloopt perfect. Caroline bereidde de reis in alle opzichten goed voor. ’We hadden van ervaringsdeskundigen gehoord dat we bij elk benzinestation moesten tanken. We hadden ook steeds drie extra jerrycans benzine bij ons. We hebben een keer een doorgezakte vering gehad. Die is ter plekke verholpen, verder heeft de camper het prima gedaan.’ Voor haar eigen gezondheid maakte ze goede afspraken met haar behandelend arts. ‘Ik heb een uitgebreide gezondheidscheck gehad voor ik wegging en kreeg medicijnen voor een jaar mee en aanvraagformulieren voor bloedonderzoek. Ik heb gelukkig geen gebruik hoeven maken van de medische zorg in het buitenland, maar er is overal zorg. Ik heb me daar nooit druk om gemaakt.’
Hoogtepunten
Het anderhalf jaar durende avontuur is een aaneenschakeling van mooie belevenissen. ‘We zijn op heel veel toffe plekken geweest, hebben bijzondere dingen meegemaakt en hebben heel veel lieve en gastvrije mensen ontmoet. De Pamir Highway was letterlijk en figuurlijk een hoogtepunt. Het is de één-na-hoogste internationale weg ter wereld. De weg, op 4655 meter hoogte, is de enige doorgaande route door het moeilijk begaanbare Pamir-gebergte en gaat door Afghanistan, Oezbekistan, Tadzjikistan en Kirgizië. ‘De prachtige bergketens, meren, rivieren en vergezichten zijn echt een aanrader. We zijn zelf niet in Afghanistan geweest maar hebben wel op de grens van Tadzjikistan en Afghanistan gereden. Op sommige plekken is de rivier die de twee landen scheidt maar 10 tot 20 meter breed. Op zo’n moment is Afghanistan, waar oorlog is, ineens heel dichtbij.’
Andere hoogtepunten waren de bijzondere mensen die ze ontmoetten. ‘In Kazachstan, stonden we ergens in the ‘middle of nowhere’ met de camper toen er een herder met een kudde geiten ons wenkte. Hij bracht ons naar zijn hutje, een soort tentje en nodigde ons uit om aan tafel te gaan met zijn vrouw en zoon. We hebben heerlijk gegeten. Het is heel bijzonder om mee te maken dat mensen die zelf met zo weinig leven, zo gastvrij zijn. Ook in Turkije zijn we vaak uitgenodigd. De mensen zijn zo vriendelijk daar, dat zijn de dingen die je bijblijven voor de rest van je leven.
De prachtige reis heeft Caroline veel gebracht. ‘Na die vreselijke diagnose die mijn hele leven op z’n kop zette, besefte ik dat ik extra van het leven moet genieten en mijn dromen moet najagen. Voor mij was deze fantastische reis een grote droom die is uitgekomen.’ Ik wil met mijn verhaal andere mensen inspireren: blijft genieten en je dromen volgen ook al zit het leven soms tegen!