Schildklierontsteking

Er zijn verschillende soorten schildklierontstekingen. De behandeling van schildklierontstekingen verschilt per soort. De medische naam voor een ontsteking van de schildklier is thyroïditis.

  • Hashimoto-thyroïditis
  • Virale thyreoïditis (subacute thyreoïditis / ziekte van De Quervain)
  • Stille of pijnloze thyreoïditis

Hashimoto-thyroïditis

Deze vorm komt het meest voor en is bekend als de ziekte van Hashimoto, een auto-immuunziekte waarbij het lichaam anti-lichamen maakt die de schildklier aanvallen. Na een tijdje kan je schildklier te langzaam gaan werken (hypothyroïdie).

Deze schildklieraandoening komt relatief veel voor en wordt als een aparte schildklieraandoening op deze website beschreven.

Meer lezen

 

Virale thyreoïditis – ziekte van De Quervain

De ziekte van De Quervain is een niet-chronische ontsteking van de schildklier. Men spreekt ook wel van een subacute thyreoïditis. De waarschijnlijke oorzaak is een virus. De ziekte ontstaat vaak na een keelontsteking of verkoudheid. Deze virale schildklierontsteking komt vrij vaak voor. Door de vaak milde vorm wordt deze ook niet altijd herkend en voor griep aan gezien. Dit is ook niet erg omdat de ontsteking doorgaans vanzelf geneest.

Typische klachten/symptomen zijn:

  • een gezwollen en pijnlijke schildklier
  • pijn die uitstraalt naar de kaakhoeken en/of naar één of beide oren
  • koorts
  • pijn bij slikken
  • een verhoogde bezinking (BSE)

Meestal leidt de ontsteking eerst tot een te hoge concentratie van schildklierhormoon in het bloed. Daarna werkt de schildklier vaak te langzaam. Meestal gevolgd door herstel.

Stille of pijnloze thyreoïditis

Deze ziekte lijkt op de ziekte van De Quervain, met het verschil dat koorts en pijn ontbreken. De naam zegt het al. Vaak is er eerst sprake van hyperthyreoïdie gevolgd door hypothyreoïdie. Uit onderzoek blijkt dat het gaat om een variant van de ziekte van Hashimoto. Bij de ziekte van Hashimoto is de bezinking (BSE) niet verhoogd. Bij stille thyreoïditis is de bezinking in het begin (tijdens de fase van  hyperthyreoïdie) soms wat verhoogd.

Na de bevalling (post-partum)
Vaak zie je deze aandoening na een bevalling. We spreken dan van een postpartum thyreoïditis. Dan werkt de schildklier eerst tijdelijk te snel, gevolgd door klachten van een te trage schildklier. Na enige tijd kan de schildklier weer normaal gaan werken.
Meer lezen

 

Hoe worden de virale en stille thyreoïditis behandeld?

Behandeling  van de fase met te hoge concentratie schildklierhormoon is meestal niet nodig. Ernstige klachten als hartkloppingen en trillingen kunnen behandeld worden met een bètablokker.

Behandeling  tijdens de  fase waarin de schildklier te langzaam werkt is afhankelijk van de klachten. Bij milde symptomen is behandeling niet altijd nodig. Bij ernstiger klachten wordt gedurende 6-12 maanden een behandeling met schildklierhormoon gegeven. Daarna wordt de behandeling gestopt en na ten minste 6 weken wordt bloed afgenomen om te kijken of de schildklier hersteld is.